เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ (ตอน 3)

สำหรับบทความเรื่อง เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ ตอนนี้ ก็คงเป็นตอนสุดท้ายของบทความเรื่องนี้แล้วครับ บทความนี้จะมาแปลกครับ มากันเป็นไตรภาค เพราะความรู้ที่ได้รับจากการไปสังเกตการณ์การประเมินของ สมศ. นั้นมากล้นจริงๆครับ ผมยืนยันกับคำกล่าวที่ว่า การเรียนรู้จากประสบการณ์ตรงนั้นเป็นการเรียนรู้ที่ดีที่สุด ขออย่างเดียวอย่าทำตนเป็นน้ำเต็มแก้ว มาเข้าเรื่องกันดีกว่า บทความนี้จะพูดถึงเรื่องเทคนิคการเก็บรวบรวมข้อมูล ซึ่งผมเห็นว่าน่าจะเป็นประโยชน์ต่อพี่น้องเพื่อนครู มีอะไรบ้างโปรดอ่านครับเห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ (ตอน 3)

Advertisements

เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ (ตอน 2)

บทความฉบับนี้จะต่อเนื่องจากบทความฉบับล่าสุดครับ ที่จะเป็นเนื้อหาเกี่ยวข้องกับผลลัพธ์ที่ผมได้มีโอกาสเข้าไปสังเกตการณ์การประเมินของคณะกรรมการของ สมศ. ณ โรงเรียนบ้านเมืองนะในช่วงต้นเดือนที่ผ่านมา บทความฉบับนี้จะมุ่งไปในเรื่องของการศึกษาระดับปฐมวัย เป็นอย่างไรโปรดติดตามอ่านได้ครับ เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ (ตอน 2)

เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น : โรงเรียนบ้านเมืองนะ (ตอน 1)

ในช่วงระหว่างวันที่ 9 -11 กรกฎาคมที่ผ่านมานั้น ผมมีโอกาสได้เข้าไปสังเกตการณ์การประเมินของคณะกรรมการจากสำนักงานรับรองมาตรฐานและประเมินคุณภาพการศึกษาหรือ สมศ. ที่พี่น้องเพื่อนครูเราคุ้นเคยนั้นเอง ณ โรงเรียนบ้านเมืองนะ ต.เมืองนะ อ.เชียงดาว (เป็นพื้นที่ในการดูแลของ ศน.รัชภูมิ คนนี้นี่เองครับ)   ก่อนอื่นผมต้องขอกราบขอบพระคุณ นายไสว  จันทรมณี ผู้อำนวยการโรงเรียนบ้านเมืองนะ นายสมชาติ  มณีวรรณ   รองผู้อำนวยการโรงเรียน ครูจันจิรา  โนคำ (พี่เล็ก) ครูวิชาการ ตลอดจนพี่น้องเพื่อนครูเมืองนะทุกท่านที่ผมไม่ได้เอ่ยนาม และที่ลืมไม่ได้และสำคัญมากได้แก่คณะกรรมการทั้ง 3 ท่าน ที่เปิดโอกาสให้ผมได้เห็นและได้สอบถามเทคนิคของการเก็บรวบรวมข้อมูลจากแหล่งข้อมูลที่หลากหลาย ด้วยวิธีการสัมภาษณ์ การสังเกต และการตรวจสอบเอกสาร ความรู้ที่ได้รับมีมากมาย ผมขอเริ่มจากบทบาทและหน้าที่ของคณะกรรมการสถานศึกษาก่อน มาเริ่มกันดีกว่าครับ เห็นมาอย่างไร ก็เขียนไปอย่างนั้น (ตอน 1)